Χειμερινή ανάβαση στα Βαρδούσια.

 ΟΧΑΝΕΣ-ΣΑΡΚΙΣ ΑΓΑΜΠΑΤΙΑΝ

Χειμερινή ανάβαση στα Βαρδούσια. Το βουνό αυτό είναι

ένας πολυσχιδής ορεινός όγκος στη Στερεά Ελλάδα με ψηλό-

τερη κορυφή τον Κόρακα στα 2.495 μέτρα. Έχει εκτεταμένα

αλπικά λιβάδια και απόκρημνες πλαγιές στα ψηλά, ενώ στα χα-

μηλά διαθέτει πυκνή δασική βλάστηση με κυρίαρχο αειθαλές

δέντρο, το έλατο. Το βουνό είναι όμορφο, ιδίως αργά την άνοι-

ξη όταν έχουν λιώσει τα χιόνια, τα αγριολούλουδα έχουν ανθί-

σει και οι ρεματιές έχουν μπόλικο νερό. Ωστόσο, σε πολλούς

ορειβάτες η ανάβαση στα Βαρδούσια έχει συνδυαστεί με τον

χειμώνα, καθώς προσφέρει ενδιαφέρουσες αλπικές διαδρομές

στις χιονοσκέπαστες πλαγιές και στα παγωμένα λούκια. Φυσι-

κά, η δυσκολία μιας χειμερινής ανάβασης στις ψηλές κορυφές

του βουνού είναι πολύ μεγαλύτερη, οπότε ο ορειβάτης χρειάζε-

ται να έχει την κατάλληλη εμπειρία, τον εξοπλισμό και τη φυσι-

κή κατάσταση, αλλιώς ο κίνδυνος ατυχήματος «παραμονεύει».

Στα Βαρδούσια υπάρχουν πολλές διαδρομές. Η κλασική

ανάβαση πραγματοποιείται με αφετηρία το χωριό «Αθανάσι-

ος Διάκος» και με ενδιάμεσους σταθμούς τα δυο ορειβατικά

καταφύγια. Μια ενδιαφέρουσα και πολύ πιο απαιτητική ανά-

βαση γίνεται από τη λεγόμενη διαδρομή «ασανσέρ», η οποία

δικαιολογεί το όνομά της από τη μεγάλη κλίση των πλαγιών σε

συνδυασμό με την ανάβαση στον Κόρακα κατευθείαν από τον

«Αθανάσιο Διάκο».

Το διήμερο 23 με 24 Μαρτίου 2012, αποφασίσαμε με τον

Γκάρο να επιχειρήσουμε μόνοι μας αυτήν τη δύσκολη διαδρομή

διανυκτερεύοντας ψηλά στο βουνό. Μετά από ένα ταξίδι 4,5

ωρών με το αυτοκίνητο και έχοντας διανύσει 250 χιλιόμετρα,

φτάσαμε νωρίς το μεσημέρι στον «Αθανάσιο Διάκο». Ετοιμά-

σαμε τα σακίδια, βρήκαμε το μονοπάτι στην είσοδο του χωριού

και ξεκινήσαμε στη μία το μεσημέρι. Η πορεία μας στο πυκνό

ελατόδασος, με αρκετά ανηφορική κλίση, μας έβγαλε σε μια

χιονοσκέπαστη ράχη. Την ακολουθήσαμε με κατεύθυνση προς

τα δυτικά, μέχρι τη βάση της κορυφής Σκόρδα Μουσουνίτσας,

- 150 -ΜΝΉΜΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΉΣ

μια ονομασία που οφείλεται στο σχήμα των πέτρινων σχηματι-

σμών της. Στο σημείο αυτό υπάρχει χαρακτηριστικός μεγάλος

ορθογώνιος βράχος ύψους δέκα μέτρων. Συνεχίσαμε σε γυμνό

αλπικό τοπίο και σε αρκετά απότομη πλαγιά με κατεύθυνση

την κοιλάδα που καταλήγει στη βάση του Κόρακα.

Η ώρα περνούσε, οπότε μόλις άρχισε να πέφτει ο ήλιος και

η θερμοκρασία, αποφασίσαμε να στήσουμε τη σκηνή σε ένα

ασφαλές σημείο της πλαγιάς. Χρειάστηκε να σκαφτεί το χιόνι

και να δημιουργηθεί ένα μεγάλο «πατάρι». Η σκηνή στερεώ-

θηκε με ειδικούς αλουμινένιους πασσάλους σε σχήμα γωνίας,

που είναι κατάλληλοι για το χιόνι. Μαγειρέψαμε ζυμαρικά με

το γκαζάκι στη μικρή αλουμινένια κατσαρόλα και, πριν πέσει

το βαθύ σκοτάδι, αποκοιμηθήκαμε.

Ο ύπνος ήταν ανήσυχος και ξυπνήσαμε γύρω στις τρεις το

πρωί. Η ατμόσφαιρα ήταν διαυγής και ξέραμε ότι εξαιτίας του

κρύου ήταν δύσκολο να ξανακοιμηθούμε. Αποφασίσαμε να

επιχειρήσουμε αμέσως την ανάβαση. Πήραμε μόνο τον απαραί-

τητο εξοπλισμό, φορέσαμε τα κραμπόν και με τα πιολέ στο χέρι

και τους φακούς κεφαλής ξεκινήσαμε γύρω στις 04:00. Ανεβή-

καμε, με πολύ αργό ρυθμό μέσα στο μισοσκόταδο, τις πλαγιές

της κοιλάδας και με το πρώτο φως του ήλιου φτάσαμε στη

βάση της κορυφής του Κόρακα. Η κοιλάδα στο ανώτερο τμήμα

της στενεύει και από ένα απότομο πέρασμα ανάμεσα στα βρά-

χια (στο λεγόμενο «ασανσέρ») οδηγηθήκαμε σ’ ένα διάσελο,

ακριβώς δίπλα στην κορυφή. Ο ήλιος είχε ανατείλει και οι χιο-

νισμένες πλαγιές αντανακλούσαν ένα γλυκό πορτοκαλί χρώ-

μα. Τα διάσπαρτα βράχια ήταν στολισμένα με παγοσταλακτί-

τες. Το πάχος του χιονιού στις κορυφογραμμές ξεπερνούσε τα

τρία μέτρα και η ποιότητά του ήταν καλή. Ήταν συμπαγές και

σταθερό. Με μια τελευταία προσπάθεια φτάσαμε στην κορυφή,

αφού χρειάστηκε να περάσουμε ένα εκτεθειμένο πέρασμα στον

γκρεμό. Η ώρα ήταν 08:30. Η θέα υπέροχη! Το πανόραμα των

βουνών της Πελοποννήσου μέχρι τον Όλυμπο προσέφερε ένα

- 151 -ΟΧΑΝΕΣ-ΣΑΡΚΙΣ ΑΓΑΜΠΑΤΙΑΝ

αίσθημα μεγαλείου και πληρότητας.

Στην κατάβαση, εξαιτίας της κούρασης, έπρεπε να προσέ-

χουμε διπλά. Ωστόσο, ξαφνικά στο λεγόμενο «ασανσέρ», καθώς

κατέβαινα πολύ αργά και προσεκτικά, πατώντας με τα κραμπόν

στην παγωμένη πλαγιά, γλίστρησα και βρέθηκα ανάσκελα με

το κεφάλι προς τα κάτω να «φεύγω» με ταχύτητα… Το πιολέ (η

ορειβατική σκαπάνη) μού έφυγε από τα χέρια και δεν μπορού-

σα να φρενάρω, οπότε χωρίς δυνατότητα αντίδρασης αφέθηκα

στο έλεος του βουνού και της τύχης! Δευτερόλεπτα μετά και σ’

ένα σημείο που η κλίση της πλαγιάς ήταν μικρότερη, η πτώση

σταμάτησε. Μεγάλη τύχη που δεν συνέβη κανένας τραυματι-

σμός και δεν προεξείχε κάποιος βράχος στην πορεία της πτώ-

σης. Ευτυχώς, η μόνη «απώλεια» ήταν ένα στραμπούληγμα και

οι πόνοι από θλάση στα πλευρά (το αποτέλεσμα ενός χτυπήμα-

τος στα πλευρά προκαλεί ευαισθησία, φλεγμονή και μώλωπες)

που κράτησαν σχεδόν τρεις μήνες. Το ατύχημα συνέβη, επειδή

τα κραμπόν ήταν παλαιού τύπου χωρίς αντιστομωτικά, δηλαδή

Βαρδούσια (2012)

- 152 -ΜΝΉΜΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΉΣ

Βαρδούσια (2012)

Στην κορυφή Κόρακας των Βαρδουσίων (2012)

χωρίς τις εύκαμπτες πλαστικές «πλατφόρμες» που τοποθετού-

νται σε αυτά και εμποδίζουν τη συσσώρευση χιονιού, η οποία

μπορεί να προκαλέσει απώλεια στήριξης.

Με ανακούφιση, αλλά σοκαρισμένοι από τη σκέψη ενός πι-

θανού σοβαρότερου τραυματισμού, κατεβήκαμε με αργό ρυθμό

προς τη σκηνή. Ξεκουραστήκαμε μισή ώρα, ο ήλιος εξάλλου

ήταν ευχάριστος, μαζέψαμε τον εξοπλισμό και επιστρέψαμε

στο χωριό. Η ώρα ήταν ακριβώς μία το μεσημέρι. Η ανάβα-

ση από τη δύσκολη διαδρομή των Βαρδουσίων ήταν επιτυχής,

- 153 -ΟΧΑΝΕΣ-ΣΑΡΚΙΣ ΑΓΑΜΠΑΤΙΑΝ

αλλά λίγο έλειψε να με στείλει στον «άλλο» κόσμο. Η πτώση

θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν είχαμε δεθεί με σκοινί ή αν

είχα τα κατάλληλα κραμπόν. Δεν μπορείς να πάρεις αψήφιστα

το βουνό, ακόμα κι αν οι καιρικές συνθήκες είναι ιδανικές!